Erica Smits – tekst en dramaturgie

eerder verschenen in TM, september 2012 Wat waren ze aandoenlijk. De personages die de voorstellingen van mimegroepen als Carver, Bambie, Kassys en Golden Palace bevolkten ontroerden ons en maakten ons aan het lachen met hun geworstel en gestuntel. Of het nu ging om het omstandig eten van een gevulde koek, een dromerige reis door een [...]

Terwijl de productiehuizen een donkere toekomst te wachten staat, viert het Veemtheater zijn vijfentwintigjarig jubileum. Een mooie gelegenheid om de vier artistiek leiders uit al die jaren om de tafel te zetten en in gesprek te gaan over verleden, heden en toekomst van een theater en productiehuis waar de mime centraal staat.

Met de naderende donderwolken van de culturele kaalslag doet de mime waar ze goed in is: eigenzinnige voorstellingen maken. Zonder compromissen te sluiten of de eigen theatertaal, hoe abstract of extreem ook, te verloochenen. Is dat in strategisch opzicht verstandig? Nee, misschien niet. Maar het levert wel mooie voorstellingen op.`

(eerder verschenen in TM, september 2010) Bojana Mladenović, sinds juni artistiek leider van mimewerkplaats het Veemtheater, lijkt de aangewezen persoon om een frisse wind door de mime te laten waaien. Ze heeft een achtergrond in klassiek ballet, werkte in de hedendaagse dans, volgde een opleiding aan DasArts en zette enkele sectorversterkende initiatieven op touw in [...]

  (eerder verschenen in TM, september 2010) Steeds meer toneelgezelschappen rekenen mimespelers onder hun casts, en duidelijk met succes: toneelvoorstellingen met mimers slepen de ene na de andere prijsnominatie in de wacht. Mimespelers worden binnengehaald om het toneel een impuls te geven. Maar waar zijn de mimemakers en de mimegezelschappen gebleven, met hun uitblinkende producties?

Jochem Stavenuiter en Paul van der Laan hebben er samen al aardig wat theaterkilometers op zitten. Afgestudeerd aan de mimeopleiding in 1997, behaalden ze al vrij snel succes met hun genummerde Bambie-voorstellingen. Op 31 oktober gaat Bambie 13 in première, een voorstelling over melancholie en keuzes. Het stuk heeft hetzelfde Bambiegehalte als zijn twaalf voorgangers, maar vormt ook het begin van een nieuwe periode.

Eén productiehuis in de basisinfrastructuur. Daar moet de mime het volgens de Raad voor Cultuur mee doen. Is dat voldoende? Of moet de Nederlandse mime, die internationaal als uniek wordt beschouwd, in het nieuwe subsidiestelsel meer vaste voet aan de theatergrond krijgen? Terwijl heel theaterland zich met het stelsel bemoeit, noodklokken luidt of al dan niet in paniek fusiemogelijkheden bespreekt, laat de mime weinig van zich horen. Of ziet de werkelijkheid er toch anders uit?

In december gaat bij Golden Palace Dolores in première, in de regie van artistiek leider Ingrid Kuijpers. Het is de tiende voorstelling die Kuijpers met het gezelschap maakt. Na meer dan negen jaar heeft Golden Palace een stevige positie in de kleine zaal verworven en staat ze te trappelen om de grote zaal te veroveren.

Hij stond aan de wieg van Carver, speelde jarenlang bij het gezelschap maar nam met de voorstelling Zuur met pijn in het hart afscheid van dat theaterhuwelijk. Voor zijn rol in Vallende Ster bij het Onafhankelijk Toneel won hij de VSCD Mimeprijs 2007. Deze maand maakt hij zijn opwachting in de grote zaal als Oblomovs bediende Zachar bij Het Zuidelijk Toneel.

Hoe echt is de mime? Het is een legitieme vraag bij een genre dat echtheid claimt en gespeelde theatraliteit de rug toekeert. Het afgelopen seizoen begaven veel mime-makers zich op de smalle scheidslijn tussen echtheid en theatraliteit, door te spelen met amateurs, door expliciet het maakproces tot onderwerp van voorstellingen te verheffen of door authentieke elementen uit het eigen leven in theater te vertalen. De mime onderzocht zo, heel mime-eigen, op een treffende manier zichzelf.