Do You Still Love Me - Sanja Mitrovic foto Kris de Witte

recensie: Do You Still Love Me? (Sanja Mitrovic)

In het ene team: Servane, Sid, Cédric en Ina. Vier professionele performers die de hele wereld over reizen voor hun werk. In het andere team: Gerrit-Jan, Silvia, Janneke en Gert-Jan. Vier voetbalsupporters die de hele wereld over zouden reizen voor hun club, als ze dat zouden kunnen. In Do You Still Love Me? brengt Sanja Mitrovic de twee teams en hun ogenschijnlijke onverenigbare wereld samen in één voorstelling over voetbal, passie en vechten voor je vlag.

Voor welke vlag zou je vechten? Als de Nederlandse vlag wordt verscheurd, zou je daar een vechtpartij om beginnen? Of de vlag van je club? Of misschien iets heel anders? In een van de laatste scènes van Do You Still Love Me? tonen de acht spelers het voorwerp waar zij voor zouden vechten. Een foto waar de haar lievelings-oorbellen van de grootmoeder worden gedragen. Toch zijn de oorbellen kwijt en is ze niet naar de begrafenis gegaan omdat ze een belangrijke première had. Een Feyenoord-petje gekocht voor een vijfjarige zoon vanwege de hoop dat hij ooit voor die club zou spelen. Een foto van een grootvader, als symbool voor verbondenheid met familie, ondanks de sporadische racistische uitspraken die op familiefeestjes voorbij komen. Een cadeau gekregen Feyenoord-vlag, omdat daar zoveel herinneringen aan dierbaren aan kleven. En dan blijkt een vlag niet zo maar een vlag.

In twee keer driekwartier en een rust, laat theatermaker Sanja Mitrovic in Do You Still Love Me? de werelden van het voetbal en het theater elkaar ontmoeten. Herinneringen aan wedstrijden en voorstellingen worden opgehaald, scènes uit de toneelliteratuur nagespeeld, passies en hun keerzijdes benoemd. Net als in haar eerdere voorstellingen, zoals Crash Course Chit Chat, A Short History of Crying en Will You Ever Be Happy Again, weet Sanja Mitrovic vragen over gedeelde menselijke thema’s (als schuldgevoel, verdriet, passie, verbondenheid) te verbinden met een Europese thema’s (identiteit, vooroordelen, gemeenschap).

In Do You Still Love Me werkt Mitrovic daarbij met vier supporters die dus nauwelijks ervaring hebben met acteren. Daar is een zeker risico aan verbonden. Want hoe mooi de authenticiteit van alle spelers ook is en hoe relevant de vragen van Mitrovic ook zijn, in de uiteindelijke montage blijft de dynamiek daardoor nogal vlak. Daardoor is de voorstelling met name een aaneenschakeling van mooie, oprechte en soms grappige momenten. Maar wel een die met veel liefde is gemaakt, zowel voor theater als voor voetbal.

gezien: 7 maart 2015, Toneelschuur Haarlem
eerder verschenen op www.theaterkrant.nl