Recensie: Zonder zwaartekracht draagt men niets

Je gaat even door zo’n moment heen. Zo’n moment van irritatie. Een moment van irritatie zodra je beseft ‘dat het niet meer wordt dan dit’. Maar zodra je door dat moment heen bent en accepteert dat de voorstelling Zonder zwaartekracht draagt men niets van MTG Blont enkel en alleen bestaat uit twee mensen (Bas van Rijnsoever en Floor van Leeuwen) die elkaar van de ene kant naar de andere kant dragen, gaat er een ontroerende wereld van intimiteit en saamhorigheid voor je open.

Over de diagonale lijn van de vloer ligt een strook van houten vlonders, die nog het meest doet denken aan een lage catwalk. Langs die catwalk staan aan beide zijden stoelen voor het publiek. Er kunnen maximaal zo’n vijfentwintig mensen plaats nemen. Aan de ene kant van de staat een jonge vrouw, lang blond haar. Skinny jeans, zwart shirt en zwarte laarsjes. Aan de andere kant staat een jonge man, zeker een kop langer dan de vrouw. De man loopt naar de vrouw, tilt haar op en draagt haar naar de andere kant van de catwalk. Ze gaan liggen. Lepeltje lepeltje. Dan staat de vrouw op, pakt de handen van de man en neemt hem op haar rug. Ze loopt met hem naar de andere kant van de catwalk, waar ze zich weer op de grond laten zakken. In een langzaam, maar zelfverzekerd tempo nemen ze elkaar dragen ze elkaar steeds van de ene naar de andere kant. De poses waarin ze terechtkomen op de vloer zijn soms grappig onhandig, maar ook vertederend intiem.

Het eerste half uur van de voorstelling in niet meer dan die vier handelingen; staan, optillen, lopen en liggen. Het besef van die soberheid doet je even vrezen voor een tergend saaie bedoening. Dit is het, en het wordt ook niet meer dan dat. Geen verhaal, geen emotie. Wel een toenemende vermoeidheid. En een schat aan verrijkende details. Een hand achter het hoofd om te zorgen dat de ander zich niet bezeerd met het neerkomen, een blik als de ander het zwaar heeft.

Als tegen het einde, de twee lichamen toch van elkaar los raken en de man en de vrouw ieder aan hun eigen kant naar elkaar staan te kijken, is dat ronduit ontroerend. De afstand (hoewel slechts enkele meters) lijkt onoverkomelijk en de plotselinge eenzaamheid is overweldigend.

In al die soberheid roept Zonder zwaartekracht draagt met niet van alles op. Over de bereidheid om elkaar te dragen ook als het zwaar is. Over de bereidheid om je over te geven aan een ander. Ook als je ziet, weet en voelt dat die het bijna niet meer volhoudt. Over de intimiteit van twee mensen die die bereidheid voor elkaar voelen. Dat je daar als toeschouwer getuige van mag zijn, raakt je diep van binnen. En dat allemaal met vier simpele handelingen.

www.mtgblont.nl