Tag Archives: Marien Jongewaard

De waarde van 0 in tijden van +1 (terugblik mime 2005-2015)

eerder verschenen in TM (april 2015) – dossier mime: de waarde van nul

PDF: Terugblik mime 2015 – De waarde van nul in tijden van +1

In mijn kast staat een rijtje van tien notitieboekjes. Met of zonder ringband, met harde of zachte kaft. Sommige een beetje kromgebogen van de ingeplakte plaatjes. Sinds het begin van mijn opleiding aan de MA Dramaturgie in 2003 hield ik in die schriftjes bij welke voorstellingen ik bezocht. Ik maakte aantekeningen, tekende soms publieksopstellingen en formuleerde gedachten over de voorstellingen. En vooral luchtte ik mijn hart. Niemand mocht mijn boekjes lezen. Het was mijn vrijplaats voor kromme zinnen en taalfouten, onafgeronde gedachten, ongefundeerde kreten en reeksen uitroeptekens. Hier regeert de intuïtie.

 

Continue reading De waarde van 0 in tijden van +1 (terugblik mime 2005-2015)

Marien Jongewaard: Het is tijd om te ordenen

eerder verschenen in Theatermaker, september 2013

In het Parijse Centre Pompidou hangt, dicht bij de Warhols en de Pollocks, een eenvoudig wit A-viertje met in zwarte typeletters ‘There is a discussion’. Het is een werk van Ian Wilson (1940), een conceptueel kunstenaar met grote interesse voor taal als vorm, die graag de discussie aangaat met zijn publiek. De zin is Marien Jongewaard altijd bijgebleven. Hij gebruikte hem als opschrift op de muur van zijn studio en koos hem als titel voor zijn recente solovoorstelling, waarmee hij is genomineerd voor de VSCD Mimeprijs. Continue reading Marien Jongewaard: Het is tijd om te ordenen

recensie: Hoer van Nieuw West

Hoer-foto Sanne Peper
gezien: 18 mei 2012

eerder verschenen op theaterkrant
Op zijn buik schrijft acteur Vincent Rietveld met neonroze lippenstift ‘love’. Vervolgens tekent hij daarboven een euroteken. Liefde en marktwerking komen samen in het hoerenbestaan. Maar ook overgave en opoffering. In Hoer verweven tekstschrijver Rob de Graaf en regisseur en speler Marien Jongewaard verschillende monologen aaneen tot een slimme, mooie voorstelling.
In een rommelig decor met stukken linoleum, tl-bakken, een barkruk met ‘kuthoer’ op de rand geschreven en een knuffelwalvis waar de vulling uitpuilt, brengen Vincent Rietveld en Cas Enklaar een serie monologen van verschillende hoeren. De veertienjarige ballerina die verliefd is op Omar die haar pijn doet, maar dat niet zo meent. De hoer die alles doet voor haar kind. De vrouw in een kamp die haar lichaam geeft aan een bewaker om hem een moment te geven om alles te ontvluchten. De hoer die fulmineert tegen de man die de prins op het witte paard denkt te kunnen zijn. De hoer die zichzelf vergelijkt met Florence Nightingale en Moeder Teresa omdat zij de mannen, zonder vooroordeel, binnen laat en ze heelt. Als intermezzo tussen de monologen zien we één keer de hoerenloper. Marien Jongewaard laat, met zijn bekende intense spel, een man zien die gedreven door zijn drang, een vrouw zoekt om zijn frustratie en ‘teleurstelling er uit te ejaculeren’.
Hoer is een slimme voorstelling waarin verbanden worden gelegd tussen het hoerenleven, de markteconomie, het christendom en de kunst. De monologen tezamen vormen een beeld van de hoer als de dienstbare brenger van verlichting door het bieden van de illusie van de liefde. Zonder daarin al te romantisch of te sentimenteel te worden. Dat de dynamiek van de voorstelling zo nu en dan inzakt, wordt gecompenseerd door het mooie spel van Cas Enklaar en Vincent Rietveld en hun echte/gespeelde liefdevolle uitnodiging aan het eind van de voorstelling.

Het nulpunt van de mime (terugblik 2006-2007)

(eerder verschenen in TM, september 2007)

Hoe echt is de mime? Het is een legitieme vraag bij een genre dat echtheid claimt en gespeelde theatraliteit de rug toekeert. Het afgelopen seizoen begaven veel mime-makers zich op de smalle scheidslijn tussen echtheid en theatraliteit, door te spelen met amateurs, door expliciet het maakproces tot onderwerp van voorstellingen te verheffen of door authentieke elementen uit het eigen leven in theater te vertalen. De mime onderzocht zo, heel mime-eigen, op een treffende manier zichzelf.

Continue reading Het nulpunt van de mime (terugblik 2006-2007)

De vernieuwende invloed van de mime

 

(eerder verschenen in TM, november 2006)

In de jaren zestig zette de mime haar eerste stappen op Nederlands terrein. Een halve eeuw later kunnen theatermakers niet meer zonder de beeldende, associatieve taal die zich dankzij de mime heeft ontwikkeld. Een schets van hoe de mime zich een vanzelfsprekende plek verwierf in het Nederlandse theater en in handen van een nieuwe generatie een bloeiende toekomst tegemoet gaat.

Continue reading De vernieuwende invloed van de mime