Recensie: Een seksuele revolutie?

foto: Bram de Goeij

Bimbo van Theatergroep Boogaerdt/VanderSchoot
gezien: 28 mei 2010, Frascati WG Amsterdam


Seks, seks, seks. In de indrukwekkende performance Bimbo van Theatergroep Boogaerdt/VanderSchoot overspoelt een onafgebroken keten van pornografische beelden het publiek. Vier vrouwen gooien hun eigen lichaam in de strijd om op indringende wijze voelbaar te maken hoe verontrustend afstompend de alomtegenwoordigheid van al die seksuele uitingen eigenlijk wel niet is.

In Frascati WG zijn de toeschouwers opgesteld in een kring met de ruggen naar elkaar toe en met de blik gericht op een van de televisieschermen die om de kring heen staan. In het midden van de kring poseren Bianca van de Schoot, Suzan Boogaerdt, Floor van Leeuwen en Marie Groothof in allerlei kittige outfits met glittertjes en veertjes en lingerie in alle kleuren van de regenboog voor een camera die verbonden is met de televisies.

Met name de duur van de performance en de anonimiteit van de spelers beukt de toeschouwer murw. De beelden gaan maar door en door. Bovendien worden de vier spelers, doordat ze vaak plaksnorren en maskers dragen, anoniem. Je ziet niet meer wie daar eigenlijk met heupen, borsten en billen aan het draaien is. Daardoor ben je in staat je af te sluiten voor de beelden. Het is verbijsterend hoe snel je eigenlijk afgestompt raakt en niet meer ziet wat je eigenlijk voorgeschoteld krijgt op die televisieschermen. En wie…

Met Bimbo maken de spelers een invoelbaar statement over de toenemende pornoficatie van de samenleving. Dat seks verkoopt, is op zichzelf niet nieuws. Denk maar aan de platte buiken in de H&M-posters die iedere zomer in de bushokjes hangen, de draaiende heupen van schaarsgeklede dames die zich in videoclips om een (mannelijke) zanger/rapper draperen of de strelende handen van de jonge vrouwen die tijdens de nachtelijke uren op televisie mannen op verleidelijke toon oproepen tot spannende telefoontjes. Problematischer is de alomtegenwoordigheid ervan. Was seks iets wat ofwel in de intimiteit van de slaapkamer ofwel in de anonimiteit van obscure sekswinkels of achteraf bordelen bleef, inmiddels lijkt het wel als seks een legitiem marketinginstrument is geworden. Preciezer, de seksualiteit van het vrouwelijk lichaam. Het roept vragen op over de positie van de vrouw. Heeft de zelfbewuste vrouw met haar lichaam macht over de man doordat zij hem kan verleiden? Of stelt de vrouw zich onderdanig op door zich te voegen naar de seksuele wensen van de man? Moet er een nieuwe seksuele revolutie komen die meer ingetogenheid brengt? En moeten we ons zorgen maken over de kwetsbaarheid van jonge meisjes die mogelijk gaan geloven dat zij moeten voldoen aan het ideaalbeeld van de vrouwen in MTV-clips? Of zien we problemen die er niet zijn en komen deze vragen voort uit een hun (ouderwetse) preutsheid?

Deze en meer vragen worden opgeroepen door Bimbo en besproken tijdens het daarop aansluitende nagesprek tussen publiek en spelers. Maar meer nog dan de intellectuele interessante materie die de performance oproept, maakt Bimbo vooral door de invoelbaarheid diepe indruk.

www.bvds.nu