Erica Smits – tekst en dramaturgie

Terwijl de productiehuizen een donkere toekomst te wachten staat, viert het Veemtheater zijn vijfentwintigjarig jubileum. Een mooie gelegenheid om de vier artistiek leiders uit al die jaren om de tafel te zetten en in gesprek te gaan over verleden, heden en toekomst van een theater en productiehuis waar de mime centraal staat. Read more »

Negen jaar na haar afstuderen aan de Mimeopleiding is-ie er dan: de nominatie voor de VSCD Mimeprijs. Theatermaker en speler Sarah Ringoet trok de aandacht van de jury met haar voorstelling Zotte Zorgen, die ze maakte met Lotte Dunselman. Ringoet is trots op deze erkenning na jaren van tegen de klippen op theatermaken. Al wordt de vreugde overschaduwd door het feit dat ze geen theaterdak meer boven haar hoofd heeft. Read more »

Met de naderende donderwolken van de culturele kaalslag doet de mime waar ze goed in is: eigenzinnige voorstellingen maken. Zonder compromissen te sluiten of de eigen theatertaal, hoe abstract of extreem ook, te verloochenen. Is dat in strategisch opzicht verstandig? Nee, misschien niet. Maar het levert wel mooie voorstellingen op.` Read more »

(eerder verschenen in TM, juni 2011)

Playtime 2011
11 t/m 17 april 2011
Veemtheater Amsterdam

Dit jaar waren het er zeven: Fleur van den Berg, Anne Breure, Dwayne Toemere, Yannick Greweldinger, Lisa Groothof, Erwin Boschmans en Niki Hadikoesoemo. De lichting afstuderende studenten aan de Mimeopleiding van de Amsterdamse Hogeschool voor de Kunsten presenteerde traditiegetrouw haar afstudeerwerk tijdens Playtime in het Veemtheater. En dat beloofde veel goeds. Read more »

Eerder verschenen in TM, mei 2011

ICAF 2011
30 maart t/m 3 april
Theater Zuidplein, Rotterdam
www.icafrotterdam.nl

‘Ik ben een kunstenaar. Ik geloof dat ik de wereld kan veranderen,’ zegt de Ethiopische danser Addisu Demissie in de documentaire over het dansproject Destino van het Britse Dance United. Het Australische gezelschap Big hArt stelt in de showcase over de voorstelling Namatjira dat projecten iets moeten veranderen in het leven van het individu, de gemeenschap en de politiek én dat ze van hoge artistieke kwaliteit moeten zijn. Wordt aan één van die vier voorwaarden niet voldaan, ‘dan hebben we gefaald’. Hun geloof in de kracht van kunst lijkt naïef. Maar dat is het niet. Want ze maken het potverdorie wel waar. Read more »

(eerder verschenen in Theater!, nr. 1-2011)

Als vertegenwoordigers van de nieuwe generatie zouden broer en zus Walter en Jesse Elders moeten bruisen van energie, positiviteit en ondernemingszin. Jesse heeft zich echter na een instorting op de bank geïnstalleerd met een deken en weigert de kippensoep van haar moeder te eten. Walter probeert haar uit haar moedeloosheid te praten, maar lijkt daar – met al zijn eigen bitterheid –niet de meest geschikte persoon voor. Till the fat lady sings van Toneelgroep Oostpool is een indringende schets van een opgroeiende generatie in het Amerika van de jaren vijftig. Een historisch universeel verhaal over een generatie die de wereld wel wil veranderen, maar tegelijkertijd de zinloosheid daarvan inziet. Read more »

(eerder verschenen in TM, maart 2011)

Community art, en community theater als onderdeel daarvan, wordt de laatste jaren steeds serieuzer genomen. Het creëren door en met amateurs is een van de beleidsdoelen van het Fonds Cultuurparticipatie, sinds het huidige kunstenplan een zelfstandige instelling. Verder start eind deze maand de vijfde editie van het International Community Arts Festival (ICAF) in Rotterdam. Drie weken voor die tijd strijken makers uit de hele wereld neer in Rotterdam en Den Haag om projecten uit te voeren met lokale bewoners, van textieldesign en fashion in IJsselmonde tot dans in Den Haag. Artistiek leider Eugène van Erven hoopt met zijn festival iets in gang te zetten dat beklijft. Read more »

(eerder verschenen in TM, maart 2011)

ghedo

Comeback
Daniel AlmgrenRecén
Gezien: 20 januari, Veemtheater Amsterdam

Een jonge man en een jonge vrouw komen de vloer op. Ze staan met hun rug naar het publiek, het rechterbeen naar achteren gestrekt. Op de achtergrond vijf microfoons en twee rijen van acht spots over de breedte van het toneel, die in eerste instantie een zwak, warmwit licht afgeven. Op ooghoogte.

Read more »

door Erica Smits en Robbert van Heuven

(eerder verschenen in TM, december 2010)

Elke zondagavond presenteert een groep jonge getalenteerde dansers de televisieshow So you think you can dance, een spectaculaire talentenjacht vol spetterende hiphop, indrukwekkende moderne dans en swingende ballroom. Al na de tweede liveshow doorbrak de talentenjacht op RTL5 de magische grens van één miljoen kijkers in Nederland en zeshonderdduizend in Vlaanderen en dat aantal lijkt alleen nog maar toe te nemen. Is dit dan eindelijk de gouden formule om dans van zijn elitaire karakter af te helpen en een breder en jonger publiek te bereiken? Read more »

fotografie: Mieke Struik

(eerder verschenen in TM, december 2010)

Steeds meer mensen vieren hun verjaardag niet door Theatergroep Carver
Waar: Toneelschuur Haarlem
Wanneer: 30 oktober 2010

Licht aan.
Vier mensen staan in de gang van een hotel. De enige man probeert de deur van de kamer open te krijgen met een weigerende sleutelkaart. De drie vrouwen staan er afwachtend bij.
Licht uit. Licht aan.
De vier mensen staan in de badkamer en kijken naar de herkomst van een geluid: een afzuiginstallatie. Een van de vrouwen trekt de wc door. De drie anderen draaien hun hoofd en kijken naar de wc-pot.
Licht uit. Licht aan.
Een van de vrouwen duwt met haar handen op het hotelbed om de stevigheid te testen. De andere drie kijken ernaar.
Licht uit. Licht aan.
Een vrouw ligt op bed met haar benen in de lucht. Ze draait langzame rondjes met haar voeten.
Licht uit.

Het zijn zomaar wat beelden uit het begin van Steeds meer mensen vieren hun verjaardag niet, de nieuwe voorstelling van Theatergroep Carver, over twee zussen, hun broer en zijn vrouw die samenkomen ter gelegenheid van de verjaardag (en sterfdatum, naar later blijkt) van hun moeder. Beelden die door hun verstilling en poëtische alledaagsheid onherroepelijk een associatie oproepen met schilder Edward Hopper. Alsof je kijkt naar een momentopname zonder begin en eind waarbij je het voorafgaande slechts kunt vermoeden. Read more »