Nominaties Mimeprijs 2017 bekend

Ook dit seizoen had ik het genoegen om deel te nemen aan de mimejury van de VSCD.   En dus reisde ik weer stad en land af om de meest uiteenlopende voorstellingen te zien. Met veel tekst of met weinig tekst. Heel toegankelijk of heel experimenteel. Vanaf een theaterstoel of vanaf een houten bankje. Ik zag voorstellingen over liefde, over oorlog, over kunst, over lichaam, over falen, over falen. Daarna volgde inspirerende gesprekken met even bevlogen vakidioten over die voorstellingen. We waren lyrisch, we waren kritisch, we waren teleurgesteld, we waren verrast. Uit die gesprekken heeft de mimejury gezamenlijk de nominaties voor de Mimeprijs 2017 samengesteld. Genomineerd zijn:

Continue reading Nominaties Mimeprijs 2017 bekend

De waarde van 0 in tijden van +1 (terugblik mime 2005-2015)

Eerder verschenen in TM (april 2015) – dossier mime: de waarde van nul

In mijn kast staat een rijtje van tien notitieboekjes. Met of zonder ringband, met harde of zachte kaft. Sommige een beetje kromgebogen van de ingeplakte plaatjes. Sinds het begin van mijn opleiding aan de MA Dramaturgie in 2003 hield ik in die schriftjes bij welke voorstellingen ik bezocht. Ik maakte aantekeningen, tekende soms publieksopstellingen en formuleerde gedachten over de voorstellingen. En vooral luchtte ik mijn hart. Niemand mocht mijn boekjes lezen. Het was mijn vrijplaats voor kromme zinnen en taalfouten, onafgeronde gedachten, ongefundeerde kreten en reeksen uitroeptekens. Hier regeert de intuïtie.

Continue reading De waarde van 0 in tijden van +1 (terugblik mime 2005-2015)

Anne Breure: het Veem Theater als een huis met open deuren

Eerder verschenen in Theatermaker (april 2014) – dossier mime: de waarde van nul

Het Veem Theater moet een plek worden waar een open debat kan plaatsvinden; een huis waar theater wordt geproduceerd en getoond maar dat ook een voedingsbodem biedt voor experiment en discours. Wat de nieuwe artistiek directeur Anne Breure voor ogen stond met haar afstudeerproject Het Gele Huis bouwt ze nu in het groot uit aan de Van Diemenstraat in Amsterdam.

Continue reading Anne Breure: het Veem Theater als een huis met open deuren

recensie: Do You Still Love Me? (Sanja Mitrovic)

In het ene team: Servane, Sid, Cédric en Ina. Vier professionele performers die de hele wereld over reizen voor hun werk. In het andere team: Gerrit-Jan, Silvia, Janneke en Gert-Jan. Vier voetbalsupporters die de hele wereld over zouden reizen voor hun club, als ze dat zouden kunnen. In Do You Still Love Me? brengt Sanja Mitrovic de twee teams en hun ogenschijnlijke onverenigbare wereld samen in één voorstelling over voetbal, passie en vechten voor je vlag.

Continue reading recensie: Do You Still Love Me? (Sanja Mitrovic)

Beweging zien is beweging voelen (terugblik mime 13-14)

 

Het lichaam is terug! Niet dat het ooit echt is weggeweest natuurlijk. Maar in de mime viel het afgelopen seizoen op hoe de meest spraakmakende voorstellingen het lichaam centraal zetten, vaak tot in het extreme. Het maakte heftige emoties los bij het publiek. Continue reading Beweging zien is beweging voelen (terugblik mime 13-14)

Recensie: Step by step (Luc Boyer)

“Elke vezel in mijn lijf verzet zich tegen dit lot”, zegt Luc Boyer in het derde deel van Step by Step. Het zijn de woorden die hij sprak in het revalidatiecentrum na zijn beroerte. Een verzet dat er toe heeft geleid dat hij desondanks een drietal kleine voorstellingen maakte: Step by Step by Wheels, Step by Step by Wings en Step by Step by Memories. Nu, precies twee jaar na die beroerte, presenteert hij ze als drieluik in Theater Bellevue.

Continue reading Recensie: Step by step (Luc Boyer)

Recensie: Mooie choreografie van alledaagse eenzaamheid

Met zeventien mensen in één huiskamer toch een gevoel van grote eenzaamheid oproepen. Jakop Ahlbom doet het in zijn nieuwe voorstelling Het leven, een gebruiksaanwijzing bij Dansmakers aan het IJ. Met kopjes thee, blikjes bier, een SM-outfit, een papieren vliegtuigje, een schilderij, een gestreken overhemd bouwt hij een ingenieuze choreografie van kruisende dagelijkse routines die langzaam maar zeker ontspoort.

Continue reading Recensie: Mooie choreografie van alledaagse eenzaamheid

Mime sluit aan bij kijkbeleving van de jeugd

De mime dringt de laatste jaren opvallend door tot het jeugdtheater. Hoe laat zich dat verklaren? Ligt het aan de prominente plek van beeld in de huidige cultuur? Komt het doordat we, mede door de opkomst van internet, fragmentarisch in plaats van lineair zijn gaan kijken? Of komt het door bepaalde trends dat aan oprechtheid en authenticiteit meer belang worden toegekend? In gesprek met artistiek leiders Moniek Merkx (Maas theater en dans), René Geerlings (BonteHond) en Elien van den Hoek (Het Houten Huis).

Continue reading Mime sluit aan bij kijkbeleving van de jeugd

Recensie: I See You (Naomi Velissariou)

Een one night stand, een vakantietrip, een opruimwoede. In I see you, de nieuwe voorstelling van Naomi Velissariou bij Frascati Producties, schilderen drie personages hun onthechte levens in een anonieme stad. Met het publiek langs drie zijden van het speelvlak schuiven de spelers in wit gekleed langzaam heen en weer op hun rolschaatsen over een rood, rechthoekig vlak. Een voorstelling waarin alle ingrediënten prima lijken te kloppen, maar het geheel toch niet de beoogde beklemming weet op te roepen.

Het uitgangspunt van I see you was Huis clos van Jean-Paul Sartre. Een toneeltekst uit 1943 waarin drie mensen in een afgesloten ruimte van de hel tot elkaar veroordeeld zijn tot in de eeuwigheid. Als Velissariou met een repertoiretekst aan de slag gaat, zijn dat geen bewerkingen maar deconstructies. Ze graaft en ontbindt het origineel tot ze bij de kern van het stuk uitkomt. Of misschien beter gezegd: bij de mentaliteit ervan. Ze deed dat eerder al onder andere met A tragedy (simplified) en Kwartet: een powerballad (met performance-collectief Urland). Ook in het geval van I see you valt er weinig te herkennen van de anekdote of de personages uit het oorspronkelijke Huis clos, maar richt ze zich op die thematische mentaliteit: de intermenselijke hel.

Een man (Bram Coopmans) van 41 met een vrouw en een dochter die er ‘even tussenuit zijn’ loopt door een regenachtige stad. Hij komt een jonge, mooie maar beschadigde vrouw (Naomi Velissariou) tegen. Een one night stand volgt. Ondertussen is haar broer (Sadettin Kirmiziyüz) terechtgekomen in een feestweek op een feesteiland waar hij helemaal niet wil zijn.

Alledrie zijn ze ontheemd en uit balans. De vrouw eindigt bij de stortkoker, waarin ze haar complete huisraad weggooit. De broer eindigt in een omhelzing met zijn in plastic gewikkelde rolkoffer. En de man vliegt in een visioen weg met eigen engelenvleugels nadat hij dochter en vrouw (met verwijtende blik) heeft opgehaald van Schiphol.

In de gefragmenteerde tekst van Rik van den Bos en de regie van Eric de Vroedt balanceren de drie spelers tussen personage en verteller. Als vertellende personages proberen ze het verhaal samen te reconstrueren, te herbeleven of aan te vullen met jeugdherinneringen. En alles wat ze doen wordt continu gezien door een ander. Net als de personages van Sartres Huis clos zijn ze veroordeeld tot elkaar. Maar niet alleen de aanwezigheid van de ander of de blik van de ander, ook de eigen blik vormt de hel in I see you. Alsof ze uit zichzelf getreden zijn lijken de personages hun eigen leven als een film te bekijken. Ze zijn niet alleen onthecht van de stad waarin ze leven en de mensen met wie ze leven, maar ook onthecht van zichzelf.

Dat zou heel beklemmend kunnen zijn. Maar dat is het in de uitvoering van Naomi Velissariou niet. Hoe zorgvuldig alle ingrediënten ook zijn uitgedacht, I see you is een bewegend schilderij waar je van een afstandje naar kijkt. Een schilderij over een beklemming die je wel begrijpt, zonder haar ook echt te voelen. Het mooie spel, de intieme opstelling, de dreigende soundscape, de treffende tekst en het kille licht ten spijt. En dat is jammer, want de gelaagde thematiek en de fascinerende vormkeuzes smaken naar meer.

gezien: 7 juni 2014
deze recensie is eerder verschenen op http://www.theaterkrant.nl/recensie/i-see-you/

foto: Anna van Kooij